Beetje misplaatst

Toen een iets te vlotte jongen op het podium na een eerste teleurstellende reactie op zijn vraag "hebben jullie er zin in" op zijn beurt reageerde met de woorden "kom op, ik weet dat jullie met minimaal 200 leerlingen van dezelfde school hiernaartoe zijn gekomen" wisten we het. Misplaatst. Dat waren we. We hadden het al kunnen weten toen wij, jong en hip als we zelf zijn, ons al in de garderobe oud en vermoeid voelden bij de aanblik van zoveel fitte en rijpe jeugdigheid. Toen dachten we nog, nee zeiden we zelfs tegen elkaar, best goed om af en toe naar een voorstelling te gaan die ons op de hoogte houdt van de gangbare jongerencultuur (ontkenningsfase). De boodschap van het stuk was van alle leeftijden (voel je vrij, leef samen, heb aandacht voor elkaar en soms mag je gewoon dingen zonder iets te moeten (ook tekstueel was de voorstelling 'vlot')) maar de minutenlange staande ovatie vooral voor familieleden, kennissen, mensen met kinderwens. Het voordeel van een staande ovatie leek me dat ik me kon verstoppen en baden in mijn eigen misplaatstheid, maar blijven zitten bleek de misplaatstheid alleen maar te verergeren. Een houding die uitstraalde dat we kwamen voor een ver nichtje dat meedeed werkte het beste. We klapten en glimlachten. En vonden zeer snel de trap naar de uitgang, onze jassen in de garderobe, onze fietsen tegen de muur van de schouwburg en de weg naar huis. We zwegen en drinken een glas verkwikkende wijn. Over drie weken pas weer een volgende voorstelling. Het is wel even goed zo.