Sport en beeld

Bij het kijken naar de Olympische Spelen komt de herinnering naar boven aan een van de andere sporadische keren dat ik naar sportevenementen op televisie heb gekeken. Het was 2006 en ik keek naar het WK voetbal. Niet omdat voetbal me zo boeit, maar wel omdat ik me op dat moment op Bali bevond en ontdekte dat voetbal stevige verbintenissen teweegbracht, ondanks alle cultuurverschillen. Voetballiefhebbers wisten dat natuurlijk allang. Ik bevond me in een semi open huis, op de grond tussen aardappelschillen, kippen, jongetjes en mannen en kreeg van de vrouwen in de buurt achtereenvolgens sterke koffie, bananen, pinda's en koekjes aangereikt. We waren een en keken naar de grote bak die televisie mocht heten en die via een decoder en een schotel op het lekke dak toegang verschafte tot duizenden televisiezenders. We hadden afgestemd op een Thaise zender en keken naar Nederland tegen ik weet niet meer welk land (zo boeiend was het voetbal). Gelukkig kende ik net zoveel namen van Grote Nederlandse Voetballers als de jongetjes en mannen en lukte het te communiceren via die namen, glimlachen, oe's en aa's en hard gejuich bij een doelpunt. Dat juichen hoor ik nog in mijn herinnering, dus waarschijnlijk voetbalde Nederland goed. In de rust praatten de mannen stevig door over het spel en het vervolg, maar moest ik afhaken omdat ik werd afgeleid door een geweldig fenomeen: Thaise Karaoke in plaats van de reclame en de beschouwingen van zelfbenoemde experts waar Nederlandse voetbaltelevisie prat opgaat. Geweldig! Het diende ook ergens toe: in de rust haakten de vrouwen ineens weer aan, met nog meer pinda's en bananen. Verbroedering!