Conventies

Romeinse tragedies, Toneelgroep Amsterdam, in de Schouwburg. Bij de eerste ombouw en aankondiging dat de gebruikelijke scheiding van publiek en acteurs is opgeheven en de aanwezigen wordt verzocht vooral op het podium te eten en te drinken- liever geen etensresten op het rode pluche- is het even wennen. Zij die daar geen last van hebben nemen plaats op de aantrekkelijk zachte banken op het podium (tribune?), even hiervoor nog bezet door de acteurs. Die lopen op hun beurt nu tussen de bezoekers, zich voorbereidend op de volgende scènes en vinden vlak voordat '0:00' oplicht op de schermen die de resterende seconden tellen tot het einde van de ombouw een plek tussen de toeschouwers op de banken, waarna ze hun spel hervatten. Het publiek doet dienst als decor en/of plebs en/of toeschouwers. Het went snel, met als gevolg: 6 uren lang genieten én 'onze mooie Schouwburg' vanuit alle mogelijke hoeken ervaren.

Tijdens een volgende voorstelling (ballet, gebruikelijke etiquette) voelde de schouwburg aan alsof we pas geleden een stiekeme one night stand hadden gedeeld (met honderden anderen, maar dat terzijde). "We hebben elkaar wat beter leren kennen". Kan een schouwburg knipogen?