En het waait ook nog eens te hard voor skaten

Vanavond voert Noorderzon ons naar een geheime locatie. We gaan naar Zoutkamp, zoveel is zeker. Inmiddels is er vast foto- en/of videomateriaal op internet te vinden en zouden we ons volledig voorbereid op weg kunnen begeven, maar het is natuurlijk leuker om het geheim nog even geheim te houden. Naar Zoutkamp dus: "pleisterplaats van dagjesmensen, maar ook van zeelieden". Die laatste schijnen centraal te staan in de danstheatervoorstelling van Plan-D en Soil waar we heen gaan. "Een voorstelling met echte mannen die zwijgzaam de elementen trotseren en smachten naar een vrouw, die echter alleen maar in hun dromen bestaat. Ze willen zwerven over zee, stoer en onbuigzaam zijn en niet gehinderd door targets, prestatiecurves en beoordelingsgesprekken kunnen werken en bestaan. In het ritme van eb en vloed, nodigen zij het publiek uit ze te volgen op deze oceaan van illusies, melancholie en zeemansromantiek". We gaan opnieuw met een bus op pad. Die vorige voorstelling met de bus was trouwens geweldig leuk. Nooit eerder zat ik in een bus met een op een mummie gelijkende in verband gezwachtelde krankzinnige die tegen de voorruit van de bus leunend de hele stad, zoals aangekondigd, tot podium maakte en daarmee alle stadjers tot acteurs. Voordat we de bus weer in mogen: door ongetwijfeld een enorme bruut, genaamd Bommen Berend die in rampjaar 1672 iets met kanonnen en Groningen van doen had en tot op de dag van vandaag zijn naam mag lenen aan de Achtentwintigsten van augustus, heb ik vandaag een verlofdag en mag ik me alweer een dag onnoemelijk zitten te vervelen. Uitgeslapen, boek gelezen, nog meer uitgeslapen, ontbeten, krantje gelezen, vergeten muziek te luisteren, gesteund, gezucht en chagrijnig door een stijve nek en een gisteravond gemist potje tennis door een werkbijeenkomst die langer duurde dan gepland (toch uiteindelijk besluitvaardig als ik ineens was tenniskleding aangetrokken en naar de banen getoogd maar daar tot niets anders gekomen dan het drinken van wat witte wijntjes met mijn teamgenoten die toen ik aankwam inmiddels zo goed als klaar waren met het potje - er is niets meer onbevredigend dan weer thuiskomen in sportkleding die niet stinkt naar zweet). Straks maar weer eens op pad voor de nieuwe foto-opdracht: glashelder. Eitje.